donderdag, maart 17, 2005

Gelijk maar de eerste Timmie Tikt van een hopelijk nieuwe serie.

Gisteren was een speciale dag. Een dag die maar eenmaal per jaar langskomt. Elk jaar komt er in maart een dag dat je weet dat het lente is. Iedereen weet dan dat de lente echt begint. Ik kan het niet verklaren, maar je weet het al als je de deur uitgaat om naar je werk te gaan. De geur in de lucht is speciaal, alsof het al bijna zomer is. Het doet mij altijd denken aan ochtenden in de zomer op kleine Italiaanse pleintjes. Een geur die 's ochtends aankondigt dat het warm gaat worden die dag. En die geur maakt mij altijd ontzettend blij. De tijd dat we buiten op een balkon kunnen eten, voetballen in het park en lunchen op het gras bij het instituut komt er weer aan.
En zoals Victor al had gepost op het Florum, is het nieuwe zomerseizoen voor het buitenvoetbal toch echt aan het beginnen. Iets wat ik toejuich, ook al ben ik nauwlijks meer op de voetbalvelden te zien. En natuurlijk vind ik dat jammer. Ik heb geen excuses, alleen beloftes dat het hopelijk beter wordt. Of ik die beloftes kan houden, moet ik nog maar zien, aangezien ik veel zal gaan reizen in het komend jaar. Iets waarnaar ik uitkijk, maar ook erg zenuwachtig over ben.
Maar voetballen in het park met mijn vrienden is altijd leuk. Het is gewoon leuk om lekker even onder mensen te zijn die je al lang kent en die allemaal hun eigen weg gaan. Ook al beginnen we nu meer en meer verspreid te raken over het hele land en ook het buitenland, toch heb ik het gevoel dat deze groep altijd zo weer bij elkaar kan komen en, hoe lang het ook is, de draad weer vrolijk kan oppakken. Gewoon de schoenen uit het vet halen en gewoon ballen. Natuurlijk gebeurt er wel eens wat, maar elke week wordt er weer geprobeerd het magische aantal van zes personen te halen. En soms lukt dat wel en soms niet. Hopelijk werkt het weer mee en wordt het meer wel dan niet in de nabije toekomst.
Noem me misschien een hopeloze romanticus, maar mij spreekt het wel aan om over 10 jaar ofzo met dezelfde mensen op het florapark weer een potje te voetballen, waar ik ook heen ben geweest en hoe lang het ook geleden is dat het geweest is dat ik echt heb gevoetbald. Dat maakt me niets uit, want ik weet dat ik dan aan het voetballen ben met de Floraboys.

posted by Tim van Kempen at 11:50 AM