Timmie Tikt - 18 November 2002

Vandaag een stukje over de mooiste voetbalmomenten uit mijn leven. Ik werd vandaag al weer weemoedig toen ik mijn voice-mail beluiterde met allen het bericht, SPA is een go. Maar ik werd gisteren ook al weemoedig toen ik een boekje wat ik in mijn kast heb staan over Johan. En vooral een stukje wat over zijn meest gewardeerde en succesvolle pupil ging, namelijk San Marco.

Ik denk niet dat ik de enige was toen ik maar een paar turven hoog was op een zonnige zaterdag of zondagmiddag voor de beeldbuis zat om voor mij de meest legendarische wedstrijd aller tijden te gaan kijken. De finale van het EK 1988 in Duitsland tussen USSR en de Nederlanders (met absoluut het lelijkste shirt uit de voetbalgeschiedenis). Ook al waren de andere Floraboys mij nog onbekend toch voelde ik de krachtige aantrekking tot het spel dat als voetbal door de wereld heengaat en verbroedert. Met zenuwen die ik voor die dag nog niet in mijn 7-jarige had gevoeld keek ik de eerste helft waarin de mooiste momenten met de sfeer diepe indruk op mij maakte. En toen de bevrijdende goal van onze eigen rasta-ambassadeur in onmin. Ik zie die bal er nog knoeterhard ingekopt worden. De Doelman, waarvan ik in latere jaren de naam Desajev heb geleerd, was kansloos in zijn hemelsblauwe shirt.

Maar wat nog steeds op mijn netvlies gegrift staat is natuurlijk de tweede goal. Als iemand die dit leest niet weet waar ik het over heb, moet die toch is in zijn paspoort kijken of die niet uit Burkina Faso komt ofzo. In een alweer weemoedig interview van een paar maanden geleden vertelde San Marco wat hij precies van plan was met die bal. Het weerwoord was "ik neem hem maar in ene, want aannemen dat is toch zo vermoeiend." Hieruit blijkt toch weer de grote klasse van hem die toch slechts door een persoon in de vaderlande voetbalgeschiedenis wordt overtroffen en dat is de enige voetballer die meer uitdrukkingen produceert voor onze taal dan menigeen die zich schrijver noemt.

Maar ik keek wat er nou zo speciaal was aan die twee en wat hun nou echte helden maakte. Ik zat ook naar andere te kijken en zag dat Maradona het ook had, of Romario en Pele, maar Beckenbauer of Charlton weer niet. En dat is personage. Als je Cruijff of van Basten hoort praten, voel je hun grote kracht en talent in hun hele houding. Ze gaan nooit op in de massa met hoeveel mensen ze ook zijn, maar ze hebben altijd een belangrijke rol of staan centraal. En dat is hetgene wat een voetballer dat extratje geeft wat ze een megaster maakt. Zidane heeft het, Ronaldo en Rivaldo niet, van Hooijdonk heeft het, Kezman weer niet. Van Bommel en Van der Vaart zijn altijd de opvallendste van het veld als ze spelen, zelfs als ze der eigenlijk een keer niet zijn.

De Floraboys zouden zich moeten inspireren door personen zoals dezen, en spelen met het hart. Op dit moment willen we nogal een het hoofdje erbij neer laten hangen als het slecht gaat en dan proberen door koel en met logica te spelen te halen wat er te halen valt, maar de beter wedstrijden van de Floraboys worden altijd gespeeld met het hart en met de passie. Zoveel inzet dat je er zelf van schrikt. Vuur op de velden en dan is geen tegenstander voor ons te veel.We zijn misschien technisch geen tovenaars maar dat stopt niemand.Dus - Tip van de Week: Elk Voordeel heb z'n nadeel. -

Timmie